 | ||||||||||
| Ruïne begin jaren 80
Om iets nieuws te kunnen bouwen moet eerst het oude afgebroken worden.
Dit heb ik zelf ervaren en dat ervaar ik nog steeds, want het proces is nog niet klaar.
Al ben ik al wel weer aan het opbouwen.
Het oude werkt niet meer.
Alles breekt onder je voeten af.
Er is geen houden aan.
Dat gelooft niemand.
Tot ze zelf tegen een muur aanlopen.
Alleen de fundering blijft liggen.
De rest wordt eerst vakkundig afgebroken.
Gesloopt.
Of je dat leuk vindt of niet.
Ik weet niet of iedereen dit gaat meemaken, maar de laatste tijd zie ik veel signalen die erop wijzen dat de veranderingen een grotere impact hebben dan menigeen denkt.
Waar wil je heen Dirk?
Misschien ben ik een beetje voorzichtig omdat het niet leuk is om te ervaren dat wat je ook doet, alles om je heen afgebroken wordt.
Zelf ben ik nu 5 jaar geleden tegen dat proces aangelopen.
Niemand begreep me.
Op een paar mensen na dan.
Maar die hadden het zelf ook meegemaakt.
Daarom ben ik nu ook voorzichtig, want je gelooft het pas als het je overkomt.
Laatst omschreef een vriend van me die er nu middenin zit het alsof hij lekker rustig in een auto naar een mooi zonnig land reed en opeens was daar een grote dikke muur en alles hield op met te zijn zoals het altijd geweest was.
Op dat moment kwam bij mij het inzicht binnen dat dit precies is wat ik bij de meeste regeringen van landen over de hele wereld zie.
Grote paniek omdat ze figuurlijk tegen een muur zijn opgelopen.
Ik wist het natuurlijk al wel.
Maar nu kwam het weer even heel heftig bij me binnen.
Kijk naar de economie.
Die is nog steeds niet op orde.
Dat gaat ook niet meer gebeuren.
Er zal nog wel sprake van een vorm van economie zijn, maar in geen geval meer zoals die er was.
De verschillende gezagsdragers zoals ministers en leden van directies van Multinationals en allerlei andere soorten bedrijven zijn zich helemaal rot geschrokken omdat de oude mechanismen niet meer werkten.
Van de ene op de andere dag.
Je gelooft het pas als je het zelf aan den lijve ondervindt.
Vraag het aan al die mensen die van de ene op de andere dag hun werk verloren en al heel snel in de problemen kwamen omdat ze geen geld meer hadden voor hypotheek, verzekeringen en andere uitgaven al dan niet verplicht.
Dagelijks verschenen economen en andere specialisten en ervaringsdeskundigen in de diverse media om uit te leggen wat er aan de hand was en om antwoord te geven op de vraag wanneer het weer voorbij zou zijn en alles weer bij het oude zou zijn.
Daar heeft er niet een een antwoord op weten te geven waar we wat aan hadden.
Nou dat antwoord kan ik wel geven.
Niet dat je daar wel wat aan hebt.
Want.
Het wordt nooit meer hetzelfde en ophouden doet het pas wanneer het klaar is.
Hetzelfde antwoord dus op de vraag wanneer het ophoudt met regenen.
Als de wolken leeg zijn en het regenwater op is.
Eerder niet.
Jammer dan.
Dat kan lang duren en dat doet het ook.
Zeker als je je er heel strak tegen verzet.
Dan doet het extra veel pijn.
Zoals je ook ziet bij de overheid en grote bedrijven, banken en noem maar op.
Die kunnen altijd nog tegen hun personeel zeggen: "Doe iets. Ga het geld ophalen. We hebben er echt op, want we hebben het nou eenmaal zo afgesproken."
"Dan moeten ze maar ander werk nemen."
Maar.
Vervangend of ander werk vinden is door de snel oplopende werkloosheid ook niet eenvoudig.
Zeker als je wat ouder bent en dat ben je tegenwoordig al snel.
Want de algemeen geldende norm is dat jong goed is.
Sneller en beter dan oud.
Wordt even snel vergeten dat oud wel een schat aan ervaring meebrengt.
Staan we er dan zo slecht voor Dirk?
Het is maar hoe je het bekijkt.
Vanuit het oude denken wel.
Maar als je weet dat de wereld aan het doorgroeien is, dan niet.
Nou nee dus.
Volgens mij niet.
De crisis wordt door velen aangegrepen om iets nieuws te gaan doen.
Ook al blijf je in dezelfde werkomgeving bezig, dan kan de manier waarop veel verschillen van hoe het voor de 'muur' was.
Dichter bij jezelf.
Is dit niet eng?
Jazeker dat is hardstikke eng.
De maatschappij en haar gezagsdragers/sters houdt/en niet van dit soort veranderingen.
Maar het zal wel moeten.
Zeker omdat in een klap al je zekerheden onder je voeten worden weggeslagen voelt het alsof je in een donkere kamer wordt gezet en men nog wel tegen je zegt dat er ergens een lichtknop zit.
Maar niemand zegt waar en er wordt ook niet gezegd of je daar wel bij kunt.
Een ander voorbeeld.
Je komt in een grote zaal met de mooiste en lekkerste dingen die je je maar kunt wensen en een stem zegt dat alle overvloed voor het grijpen ligt.
Het enige dat je hoeft te doen is het te pakken.
Er is echter maar een probleem.
Alle lekkers en moois ligt op hoge tafels en toonbanken en je kunt nergens bij.
Soms kun je er bijna bij.
Als je je dan even boos maakt zou je maar zo iets van dat schoons kunnen pakken.
Om helemaal gek van te worden.
En dat word ik dan soms ook bij tijd en bij wijle.
Godzijdank duurt het nooit echt lang.
Maar ik ben wel in zo'n bui aan deze Illusie begonnen te schrijven.
Boos ben ik.
Erg boos.
Op de wereld aan onbegrip om me heen.
En op de wanstaltige wijze waarop gereageerd wordt op de ontstane crisis in vele huishoudens.
Ik teken er Hendrikken over in mijn blog De Speakers corner .
Eigenlijk ben ik nog veel te vriendelijk voor de dames en heren politici.
Zij zijn de doelgroep waar ik mijn boosheid en verontwaardiging op richt.
Een klein voorbeeldje dat vandaag in het nieuws verscheen.
Ongeveer 120.000 mensen betalen hun verplichte zorgverzekering niet.
Dat aantal is beslist groter, maar onze regering houdt er een eigenaardig systeem van onzorgvuldige berichtgeving op na.
Met andere woorden: Ze vertellen ons alleen maar wat ze willen.
Dat noemen ze dus ook niet liegen, want hun rapporten vertellen hen dat dit een aanvaardbaar aantal is.
Breek me de bek niet open, want ze liegen en bedriegen ons voortdurend voor.
Met hun zijden smoelen.
En ondertussen belazeren ze de boel waar we bij staan.
Terug naar de zorgverzekering die bewust door een groot deel van die 120.000 mensen niet betaald zou worden.
Nou dames en heren betweters.
Ik weet niet of ik in dit getal een nummer ben.
Want ik kan al vanaf 2009 die kloteverzekering niet betalen.
Niet middels een automatische afschrijving in ieder geval.
Wat rest is dus dat als ik weer een keertje wel kan betalen er gelijk een boete van het justitieel incassobureau bij geteld wordt
Dat tuig resideert in Leeuwarden.
Nou zijn er ook tijden geweest dat ik het helemaal niet kon betalen, ook niet na de gedwongen verkoop van mijn huis, want de hypotheek kon ik uiteraard ook niet meer opbrengen, het gevolg was dat ook de wettelijk gestelde termijn van betaling overschreden werd en er een incassobureau op de zaak gezet werd.
Dit tuig resideert in Almere en zij mogen er namens de koning en vroeger de koningin nog eens een extra boete overheen gooien.
Dat schrijven heet een exploot.
Normaal Nederlands is te moeilijk voor ze.
Nou ben ik zo'n stommeling die dat dan toch maar betaalt.
Waarom doe je dat dan niet eerder?
Hoor ik velen roepen.
Nou.
Omdat ik dat niet eerder kon en kan.
Kon ik dat maar, dan zou mijn leven een stuk harmonieuzer zijn.
Dat is dus een van de bijwerkingen van als je tegen een muur opdendert en alle zekerheden onder je wegvallen.
Alle normale zaken die voor die tijd wel werkten werken daarna niet meer.
Daar kom je wel achter als je er zelf mee te maken krijgt.
Ik hoop het niet voor je, want je moet een verdomd sterk karakter hebben om dit te kunnen doorstaan.
En een gezond lichaam en een gezonde geest.
En een groot incasseringsvermogen omdat je van alle kanten niet begrepen wordt.
Dit zeg ik niet om zielig te doen.
Het is gewoon zo.
Nu na vijf jaar van onrecht, onbegrip en ellende aangedaan door het afzichtelijke systeem dat wij beschaving noemen durf ik rustig te zeggen dat ik, godzijdank, door onze Lieve Heer geschapen ben met een buitengewoon sterk en gezond lichaam, zowel geestelijk als fysiek.
Ik betaal dus onder dwang die afschuwelijke wettelijk verplichte zorgverzekering terwijl ik niet eens weet hoe mijn huisarts eruit ziet.
Ik heb zo'n gast gewoon niet nodig.
De laatste keer dat ik bij een dokter geweest ben was in 1987, toen werkte ik nog net bij het Centraal Boekhuis in Culemborg.
Ik ben naar mijn huisarts geweest omdat dat wel moest van mijn werkgever.
Begrijp me goed.
Mensen die om welke reden dan ook wel een dokter nodig hebben, die moeten daar gewoon naar toe kunnen.
Maar is het niet een beetje wrang dat mensen zoals ik die dat gelukkig niet hoeven, wel allerlei dwangmaatregelen opgelegd krijgen om toch mee te betalen.
Toen ik dat nog makkelijk kon heb ik dat zonder morren gedaan.
Maar ik kan het nu niet meer, moet ik dan regelmatig door een stoomwals van onbegrip en onrecht overreden worden.
Kennelijk wel.
En ik krijg soms het idee dat ze het nog lekker vinden ook.
De sadisten.
Zouden ze niet gewoon blij moeten zijn dat ik niet ziek word en geworden ben van deze hele situatie?
Welnee.
Dat interesseert helemaal niemand ook maar ene zak.
Moet je maar in de pas gaan lopen.
Robot en slaaf worden zoals de overheid en de werkgevers dat graag zien.
Lekker makkelijk.
Niet zeuren, maar jezelf afbeulen voor de baas.
Maar als ik dan hoor hoe er vandaag weer over de wanbetalers gedacht en gesproken wordt, dan wordt ik WOEDEND.
Godverdomme stel klootzakken daar in Den Haag, wanneer gaan jullie nou eens echt kijken wat er aan de hand is en hoe het allemaal anders kan.
Het zal wel ANDERS MOETEN.
Ook de maatschappij is tegen een muur opgedonderd.
Met een noodvaart.
Ik zal je dit zeggen.
Wie niet horen wil moet voelen.
En geloof me het doet zeer.
En het doet waarschijnlijk nog lang niet zeer genoeg, want er wordt nog steeds vanuit gegaan dat je alleen maar door te werken recht hebt op een goed leven.
Een grof schandaal.
Iedereen waar ook ter wereld heeft exact evenveel recht op een goed leven als elke andere levende mens.
Het werk dat gedaan moet worden kunnen we makkelijk allemaal samen doen.
Bij toerbeurt.
Hier zal ik later nog een blog over schrijven.
Terug naar het goede leven waar je recht op hebt als je werkt.
Leg mij eens uit wat dat goede leven dan inhoudt.
En wat wordt er met werk bedoeld.
Ik werk nog steeds in het entertainment.
Wat daar dan nog van over gebleven is.
Voor mij dan.
Het is niet zo dat ik niet werk.
Ik trek geen uitkering.
O, jongen dat is me al zo vaak geadviseerd door allerlei instanties.
Dan zou ik zo van alle schulden en ellende af zijn.
Ja dan leggen ze met zijn allen direkt beslag op dat geld en heb ik nog steeds niks.
Ik niks, dan de rest ook niks.
Dan komt de rebel in me boven
Zelfs een schuldsaneringsproject aangevraagd.
Afgewezen natuurlijk.
Ik verdiende nog teveel en ik had geen baan.
Over discriminatie gesproken.
Ik ben boos mensen.
De maat is vol.
Ga er gerust vanuit dat er vanaf nu dagelijks meer en meer mensen tegen de spreekwoordelijke muur op denderen.
En ja, dat is dan even paniek.
Dan wordt ineens begrepen wat ik en velen met mij al hebben ervaren.
Je hoeft je niet te verontschuldigen voor het feit dat je het toen niet begrepen hebt.
Dat is echt niet nodig.
Ik neem niemand kwalijk dat ze iets wat ik destijds zelf amper uit kon leggen niet begrepen.
Ik kan het nu trouwens nog amper uitleggen.
Maar wat wel duidelijk is, is dat de tijden veranderen.
Zoals de Maya's dat al aangaven: De wereld zal veranderen en nooit meer zijn zoals die was.
Dat je dat ook niet begrijpt omdat je daar gewoon geen idee bij hebt omdat je nog steeds denkt dat de Maya's een stel ongeciviliseerde wilden waren die niet in de bijbel van de paus geloofden en dus ook niks wisten, is je bij deze ook vergeven.
Niet wat mij betreft, maar gewoon, omdat je compleet anders tegen de dingen zult moeten gaan aankijken.
Doe je dat niet, dan wordt die muur een stuk harder.
En ik mag het niet zeggen.
Maar dat doe ik nu dus toch.
Omdat ik WOEDEND ben.
Wat mij betreft kan de muur voor al die klootzakken in Den Haag en van voornoemde bedrijven niet hard genoeg zijn.
Ze vragen er om.
Als je nu nog niet in de gaten hebt dat er honderdduizenden gezinnen in Nederland met de rug tegen de muur staan en dagelijks angst hebben omdat er weer zo'n stel Neanderthalers van incassobureaus met het Wetboek van Strafrecht in hun handen op de stoep kunnen komen te staan om het laatste beetje centen dat je nog hebt op te komen eisen, dan ben je geen knip voor de neus waard.
En al helemaal niet omdat jullie denken dat die mensen dan maar een baantje moeten nemen.
Ik hoor het die geweldige klootzak van een minister Opstelten nog zeggen met die achterlijke diepe stem die gewichtigheid suggereert: "We moeten er zo snel mogelijk voor zorgen dat de mensen weer aan het werk gaan.."
GODVERDEGODVERDOMME ONBENULLIG STUK VRETEN DAT JE ER BENT.
Heb je nou nog niet in de gaten dat dat werk er niet meer is en er ook niet meer komt.
Begrijp dat nou toch eens.
We moeten er met zijn allen samen iets van gaan maken.
Zonder politici, want die kun je gewoon niet meer vertrouwen.
Zonder banken en haar directeuren en werknemers/sters want die kun je ook niet meer vertrouwen.
Elk bedrijf dat zich gerechtigd ziet om deurwaarders en incassobureaus op aan de grond zittende mensen af te sturen is niet meer te vertrouwen en is ook niet meer van deze tijd.
Het is een grof schandaal dat daar niet veel meer tegen in opstand gekomen wordt.
Zelf ben ik niet zo'n stenen gooier, maar een paar dagen geleden toen ik weer eens door zo'n incassobedrijf werd gebeld, werd ik even gloeiend van woede.
Ik zei: "Wat denk je wel godverdomme, denk je nou echt dat ik voor mijn lol niet betaal, denk je dat ik het leuk vind om door jou gebeld te worden. Maak je geen zorgen ik neem jou niks kwalijk, jij probeert zelf ook uit de klauwen van de ellende te blijven. Kom de hele ganse boel hier maar weghalen. Ik heb nog een paar dozen boeken een paar dozen stripverhalen en nog een paar instrumenten, hoef ik gelijk helemaal niet meer te werken, dan hebben jullie het voor elkaar, dan heb ik echt helemaal niks meer."
Nou daar werd het arme mens toch wel stil van, want dat was nou ook weer niet de bedoeling.
Nog een voorbeeldje.
Heb ik in december voor mijn huidige doen drie leuke klussen gedaan waarmee ik, als er op tijd betaald zou worden, een heleboel ellende had kunnen voorkomen.
Maar nee hoor, twee bureaus die toevallig vlak tegen de Noordzee gesitueerd zijn denken dat ik van de lucht kan leven en hebben dus nog steeds niet betaald, waardoor ik het gage van één klus dus bijna helemaal aan dat klote incassobureau uit Almere heb moeten betalen.
Als ik op dat moment die gasten in mijn klauwen had gehad had ik ze de huid zo gigantich volgescholden dat ze voorlopig een tijdje schichtig om zich heen hadden lopen kijken.
Maar gelukkig ben ik tot nu toe een redelijk beschaafd mens en doe ik dat niet.
Ze verrot schelden dan.
Maar het kost me steeds meer moeite.
Het meest kwaad ben ik nog op mezelf, waarom laat ik dat stel gelegaliseerde misdadigers niet gewoon de boel hier weg komen halen.
Ik bedoel dus de incassobureaus.
Het is mijn eer te na.
Ben je dan gek of ben je dat niet.
Beetje wel ja.
Ze denken toch wel dat ik gek ben.
En te beroerd om te werken.
En wat ze nog meer aan vooroordelen over me kunnen hebben.
Keus genoeg.
Maar.
Ik ben van nature een buitengewoon vreedzaam mens.
Ik heb van mijn leven nog nooit met iemand gevochten.
Ik heb dus ook nog nooit iemand de tanden uit zijn bek geslagen.
Enerzijds omdat dat niet nodig was en anderzijds omdat ik toch wel een beetje bang was voor mijn eigen kracht en ook al zal die op mijn 62ste wel wat minder geworden zijn, als ze me echt kwaad maken verzuip ik ze met politie erbij in de plas aan de overkant.
Ik zweer het je.
Als je dat straks in de krant leest, dan was ik dus echt kwaad.
Het lucht niet eens op nu ik het opgeschreven heb.
Weet je waarom?
Omdat haast niemand die dit leest me gelooft of begrijpt of kan begrijpen hoe afschuwelijk machteloos en bij tijd en wijle wanhopig ik me gevoeld heb die afgelopen vijf jaar.
Iedere keer maar weer uitleggen dat er niets aan te doen is.
Je ziet ze denken dat het hen nooit zou gebeuren.
Ik kan je verzekeren dat als het je overkomt je in een keer ook weet hoe erg het is.
Je kunt me altijd bellen om er doorheen te komen, want dat is mij ook gelukt, al worstel ik nog wel met een nasleep van onrechtvaardigheid.
Een ding weet ik zeker als ik hier doorheem kom.
Ik zal iedereen helpen die daar voor open staat als ze ook tegen die muur op lopen, ook mensen van incassobureaus, want dat zijn ook mensen.
En verder ook iedereen ook al zijn het politici en/of bankdirecteuren, want ook dat zijn mensen.
Het wordt alleen wel een keer tijd dat al die mensen die nog niet door de muur getroffen zijn degenen die dat wel zijn weer als mensen gaan zien en niet als bewuste wanbetalers.
De Illusie van deze keer heeft dus als ondertitel: Een beschaving die geweld gebruikt tegen de eigen bevolking is geen beschaving.
Geloof me maar.
Dat praat geen een minister recht en ook geen rechter.
Moet ik tot slot nog wel een belangrijk ding vertellen.
Hoe moeilijk het ook is, er zijn altijd mensen die je helpen.
Het hoeft niet veel te zijn.
Alle beetjes helpen.
Ik heb de meesten zelf al bedankt voor hun hulp, maar iedereen die mij de afgelopen vijf jaar geholpen heeft bedank ik nu alsnog.
Dat zal ik zeker nog een keer doen als ik die mensen weer eens zie.
Vaak zeg ik dan tegen die mensen: "God zal je lonen. Als hij/zij tijd heeft."
Want je weet nooit precies wanneer je beloond wordt.
En dat hoeft ook niet.
Want daarvoor heb je ook niet geholpen.
Dat doe je omdat je dat wilt .
Deze mensen en dit soort ervaringen zorgen ervoor dat onze beschaving toch ook nog een beetje beschaving is.
In tijd van nood leer je je vrienden kennen.
En die heb ik leren kennen.
Weet je waar ik laatst erg triest van werd.
Ik werd wakker en hoorde mijn vriendin beneden naar de brievenbus gaan om de post op te rapen.
Zij krijgt regelmatig post waar ze blij van wordt.
Toen dacht ik en ik word er nu ook weer intens verdrietig van, het roert me echt: "Ik wou dat ik weer gewoon zonder angst en zorgen naar de brievenbus kon lopen om te kijken of er nog iets leuks op de deurmat gevallen is."
Geloof me ik zal de dag heugen dat ik weer eens zonder angst voor onheil naar de brievenbus kan lopen.
Ik was me er ineens intens van bewust hoe lang deze ellende al duurt.
Vijf jaar.
Genoeg is genoeg.
Wat mij betreft duurt het al veel te lang.
Het is bijna teveel voor een normaal mens.
Zo wil ik mezelf althans toch nog maar even zien.
Als een normaal mens.
Zo voel ik me vaak.
Op een fiets zonder stuur.
Een wiel.
Een kapotte hoed.
Op weg naar mijn doel.
Kom zelden waar ik heen wil.
Maar ik kom toch ergens.
Op mooie plaatsen.
Het verbaast me dat ik niet val.
Dat ik niet allang op de grond lig.
Ik fiets.
Dag in dag uit.
Als ik dat niet doe,
dan val ik echt.
En dat laat ik nooit gebeuren.
Je zou het ook leven kunnen noemen.
Het is maar hoe je het bekijkt.
|
zaterdag 1 februari 2014
Uit het leven gegrepen deel 5
woensdag 16 oktober 2013
Uit het leven gegrepen deel 4
 |
| "Ladders" 2013 Een paar maanden geleden door mij getekend. De eeuwige reis naar boven. |
De illusie van vandaag is die van ons leven hier op aarde.
De derde dimensie is voor velen de enige echte realiteit die er is.
Ze kijken niet over hun schutting heen.
Zelfs niet door een kier in die ongetwijfeld gammele omheining.
In vele geschriften kun je lezen dat wat wij werkelijkheid noemen door diegenen die verder in hun geestelijke ontwikkeling zijn dan wij Maya of 'Illusie' genoemd wordt.
Is er dan meer dan wat wij nu aan kunnen raken?
Natuurlijk is er meer.
Misschien niet om aan te raken zoals we dat hier 'beneden' gewend zijn, maar er is wel degelijk meer.
Wat mij betreft ook een heel stuk aangenamer om te zijn dan hier in die vermaledijde derde dimensie.
Dit is voor ons de meest verdichte versie van ons geestelijk lichaam.
Lager kan bijna niet.
Er is wel een lager bewustzijn, maar daar willen we echt niet meer zijn.
Die tweede dimensie zijn we ontgroeid, net als we heel hard bezig zijn om uit de derde dimensie te groeien.
Ik weet het niet van anderen, maar van mezelf weet ik het wel.
Hoe eerder ik hier weg kan, des te beter het is.
Daar werk ik dus heel hard aan.
Voor sommigen is dat niet realistisch van mij en anderen zijn er ook mee bezig en die vinden dat dus de normaalste zaak van de wereld.
Het is maar hoe je er tegenaan kijkt.
Wat wij hier op aarde doen en laten heeft alles te maken met onze reis van Het Licht weer terug naar Het Licht.
Daar heb ik het al vaker over gehad, maar het kan niet genoeg gezegd worden.
De aarde is slechts een tussenstation op onze thuisreis.
En diezelfde planeet Aarde heeft hel lang als basis voor de derde dimensionale omstandigheden gediend.
En zoals het met alle levende organismen gaat, zoals wij mensen en dieren dat zijn en de planten en de mineralen, is ook onze moederplaneet op haar eigen thuisreis.
Het is misschien even wennen om de Aarde als een levend wezen te zien, maar wen er maar aan, want dat is ze.
En hoe.
Een machtig bolwerk van Liefde dat ons mensen al zo heel lang de kans en de ruimte heeft gegeven en geboden om wijs te worden.
Dat wordt door de manisch realisten onder ons niet gezien en ervaren.
Volgens hen zit er geen vooruitgang in de mens.
Dat meten ze af aan het aantal oorlogen en andere ellende hier op aarde.
En plat gezien zou je ze gelijk kunnen geven.
Maar deze mensen gaan er niet van uit dat de mens in een lange keten van geboorte en wedergeboorte zitten.
Net zo lang tot je aan het einde van die keten klaar bent en uit die keten stapt.
Omdat je wijs geworden bent en geleerd hebt van alle ervaringen door de tijd heen.
Tussen twee levens in maak je afspraken met de Grote Baas, of God zo je wilt wat je in het komende leven allemaal wilt ervaren.
En met wie.
En zo geschiedt het.
Alles staat dus in principe vast, maar het staat je vrij om er net zo lang over te doen als je wilt of als nodig is.
Iedereen doet het op de eigen wijze en in het eigen tempo.
Onze gidsen en begeleiders/sters van de andere kant van de sluier zorgen ervoor dat iedereen in dat 'plaatje' zijn/haar afspraken nakomt.
Het is belangrijk dat je dat begrijpt anders heeft het weinig zin om op reis te gaan.
Die mensen die ik manisch realisten noem, zijn niet verkeerd.
Welnee.
Bij hen is om de een of andere reden gekozen om onze afkomst en ons doel niet bewust te ervaren.
Ze zijn er dus vaak fel tegenstander van.
God bestaat niet en dat soort argumenten om hun eigen onzekerheid in zekerheden te verhullen.
Van mij mogen ze.
'Zalig zijn de armen van geest,' zei Jezus lang geleden al en als je om je heen kijkt kom je heel veel zaligheid tegen.
En op een bepaald punt zijn we allemaal zalig, omdat we vanaf dat punt het ook niet weten en dus ook arm van geest zijn.
We zijn dus allemaal gelijk, wie je ook bent en wat je denkt zeker te weten.
Het maakt allemaal niet uit.
 |
| "Zzzzzzzzz" 1984 |
We leven in de derde dimensie omdat we nog niet ver genoeg ontwikkeld zijn om naar de vijfde dimensie door te gaan.
En de vierde dimensie dan?
Die hoort bij onze derde dimensie, daar kunnen we veel leren en dingen voorbereiden die we hier 'beneden' kunnen realiseren.
In feite komt het hier op neer dat we om voor onze Ziel ervaringen op te doen in delen naar de Aarde komen omdat onze Ziel daar zelf te groot en te complex voor is.
Om het voor ons kleine zielen hier wat draaglijker te maken gaan we 's nachts als we slapen naar de vierde dimensie.
Daar komen we alles en iedereen tegen die we nodig hebben om nze opdracht hier op aarde tot een goed einde te brengen.
Dat geldt voor keizers, koningen en zwervers en alles daar tussenin.
En dat geldt ook voor iedereen die zich daar nog boven verheven voelt.
Als we ons werk goed doen, kunnen we verder gaan met onze thuisreis.
Daar krijgen we van alle kanten hulp voor.
En een gedeelte van die hulp komt rechtstreeks van en uit de vierde dimensie.
Ons droomdomein.
De vierde dimensie is dus onze persoonlijke reddingsboei.
De ene droom helpt je ervaringen te verwerken en de andere droom geeft je duidelijke aanwijzingen wat je kunt doen om een bepaalde situatie tot een goed einde te brengen.
Ik vraag zo af en toe voor het slapen gaan hulp bij een bepaalde situatie en hierna volgt een verslag van een ervaring van een paar dagen geleden.
Opmerking vooraf:
Al een aantal jaren ben ik me er van bewust dat ik naar het einde van mijn aardse bestaan toewerk.
Dat ik zo'n beetje aan het einde van Het Rad van Wedergeboorte gekomen ben.
Om heel eerlijk te zijn is het mijn levensdoel om nog in dit leven op te gaan in het Licht.
Dus de keten van reïncarnaties af te ronden.
Ik noem dit ook wel ‘thuiskomen’.
Een zijn met Het Licht betekent voor mij ook EEN ZIJN met God.
Een met Het Al.
Het doet er niet toe hoe je het noemt.
Ik noem het ‘Thuiskomen”
Dit is een korte uitleg voor een flinke opdracht.
Deel een van mijn levensopdracht heb ik al geruime tijd geleden afgerond.
Het is niet zo dat je er een diploma voor krijgt.
In tegendeel, het lijkt wel of alles eerst nog even vervelender wordt.
Maar het hoort er bij.
Je kunt pas naar Huis als je alles hier op aarde, dus hier in de derde dimensie, hebt losgelaten.
Alles moet weg.
Vooral de mensen loslaten is een apart verhaal.
Dat klinkt erg hard en meedogenloos, maar eigenlijk is niets minder waar.
Het is een proces van Heel worden.
Alle disharmonie oplossen en weg werken.
Dus niet wegstoppen, maar echt oplossen.
Dat betekent dat je nog oude zaken met een aantal mensen weer in harmonie moet brengen.
In ieder geval jouw aandeel daarin.
Dat heb ik gedaan en doe dat nog voor zover dat nodig is.
Maar die klus, die opdracht is uitgevoerd.
De materiële kant van de derde dimensie is een hele andere zaak.
Dat gaat natuurlijk ook over mensen, maar dan in groter verband.
Dat gaat over de maatschappij in haar geheel.
De individuele mens speelt daar natuurlijk een grote rol in.
In het kort komt het hier op neer: De maatschappij in welke vorm dan ook wordt geregeerd en gedomineerd door het Ego.
Het Ego is gek op ellende en zal er dus alles aan doen om dat in stand te houden.
Voor de goede orde, succes is ook een vorm van ellende.
Alles wat je begeert wordt geregisseerd door het Ego.
Het is dus erg belangrijk om je van je eigen Ego te ontdoen.
Als je dat wilt natuurlijk.
Dat valt niet mee, maar is goed te doen.
Loslaten is een van de belangrijkste wapens om het Ego aan de kant te zetten.
Je hoeft het ego dus niet in een rechtstreeks gevecht te verslaan.
Zoveel mogelijk negeren is al een goed begin.
Het enige dat je hoeft te doen is niet meer naar het ego luisteren en je niet meer de keuzes laten voorschrijven door het Ego.
Het Ego heeft een hele grote bondgenoot.
Die bondgenoot heet Angst.
Het maakt niet uit waar je angst voor hebt, het Ego zorgt er graag voor dat je je laat leiden door je angsten.
Een hele goede methode om van je angsten af te komen is die te confronteren.
Als je bereidt bent dat te doen, dan wordt je stap voor stap langs en door je angsten heen geleidt en kom je uiteindelijk bij en in Het Licht.
Dat is ook weer gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar het is de enige manier.
Het is wel zo dat iedereen die manier op geheel eigen wijze en in het eigen tempo kan doen.
Genoeg is genoeg.
Als je wilt kun je er een aantal levens over doen.
Zo heb ik het tot nu toe ook gedaan.
In ieder leven een beetje.
Uit een vorig leven weet ik dat ik me er toen al van bewust was.
Het was bepaaldelijk geen rijk en luxe leven wat geld en omstandigheden betreft, maar het heeft de weg vrij gemaakt om in dit leven de puntjes op de i te zetten.
Het is tijd om er meer uitleg bij te geven.
Loslaten is een langzaam proces.
Dat langzame is belangrijk omdat je op die manier het proces en de daaruit voortvloeiende inzichten zo diep mogelijk kunt ervaren en begrijpen.
Eens je het in je Gevoel hebt gekregen hoef je er nooit meer doorheen.
Dat is belangrijk om te weten mocht je zelf ook van plan zijn dit te gaan doen of misschien ben je er al mee bezig of ben je er al verder mee dan ik.
Ten overvloede schrijf ik er met nadruk bij dat ik dit niet schrijf om interessant te doen.
Absoluut niet.
Het is mij bittere ernst.
Ook dit is in eerste instantie voor mijn kinderen en kleinkinderen geschreven.
Voor zover ze het al niet weten of willen weten.
Daarnaast is het ook voor iedereen die er iets meer over wil weten of nieuwsgierig en/of geïnteresseerd is naar wat ik doe en waar ik mee bezig ben.
Waarom ik niet al lang weer veel werk heb met mijn schrijven, tekenen, entertainment, muziek of wat dan ook.
Dat succes heb ik ook los moeten laten, net als geld verdienen, want dat wordt steeds lastiger.
En er zijn toch nog wel een paar schuldeisers, waarvan sommige heel vervelend kunnen doen.
Net als al die andere obstakels waar ik al doorheen gegaan ben.
En zie, ik ben er nog en het gaat goed met me.
Mijn leven mag dan op de schaal van materieel succes nog geen 1 scoren, maar persoonlijk zit ik dicht tegen een 10 aan.
Daar koop je geen brood voor.
En daar gaat de hier volgende droom over.
 |
| Swami Willie nummer 9 met de spreuk van de week. Natuurlijk is hij Jezus niet, maar is er wel door geïnspireerd net als Ghandi. Al snel na deze spreuk had de Swami zijn bril niet meer nodig. Hij ging nog beter 'zien'. De Speakerscorner |
De droom:
Een paar dagen (14 oktober 2013) vroeg ik voor ik ging slapen aan Jezus of hij me wilde helpen met herinneren hoe ik weer van/uit de Universele Substantie kan putten.
Met andere woorden: “Wil je me alsjeblieft helpen water in wijn of bier te veranderen en brood uit de hemel of lucht te laten verschijnen/manifesteren?”
Natuurlijk wilde hij dat en ik ging rustig slapen.
Ik verbond me zoals de laatste tijd te doen gebruikelijk met mijn Ziel via mijn Zielecentrum en weg was ik.
Mijn slaap is dan stevig en diep.
Op een gegeven moment werd ik me bewust van een droom.
Ik kreeg opdracht om ergens in een groot oud huis of kantoor een document te gaan halen.
Het was een klassiek huis, dus niet zo’n modern blok beton met een grote partij glas als ramen zoals je die tegenwoordig te veel ziet.
Hoge kamers, meerdere verdiepingen.
Het leek een beetje op de panden aan de Herman Kuyckstraat in mijn geboorteplaats Geldermalsen zoals ik ze van vroeger herinner.
Ik zeg ‘leek op’ omdat het toch ook total anders was.
Dat wat je in je dromen ziet lijkt wel op dingen van je dagelijkse leven, maar zijn in werkelijkheid vaak nauwelijks in aardse termen te omschrijven.
Mooier vooral.
Op de een of andere manier mocht ik niet gezien worden.
Dat was niet zo heel moeilijk, want er was bijna niemand in het pand aanwezig.
Een soort bibliotheek/archief springt mij nu in gedachten.
Zo gaat dat als je dromen opschrijft en ze weer herbeleeft tijdens dat schrijven.
Zo gaat dat bij mij in ieder geval.
Ik vond het document vrij eenvoudig en snel en ik kon het ook duidelijk lezen, het was in heldere taal geschreven.
Het vervelende is dat ik het nu niet meer weet.
Waarschijnlijk is dit de manier waarop Jezus mij de weg wijst.
Door me te laten zien dat de oplossing aanwezig is en hoe en waar te zoeken.
Want dat moet ik natuurlijk wel zelf doen.
Het feit dat de tekst volkomen helder en duidelijk was, is voor nu genoeg.
Weer buiten kreeg ik al snel de opdracht om het pand ernaast binnen te gaan om ook daar een document te gaan halen.
Ook nu mocht ik niet gezien worden.
Dat niet gezien mogen/willen worden werd niet als opdracht meegegeven, dat ging vanzelf.
Maar het voelde wel als belangrijk.
Dat was deze keer een stuk lastiger omdat er nu wel veel mensen rond liepen.
Een paar liepen plotseling rakelings langs me heen, ik dacht nog dat ik mezelf onzichtbaar moest maken en dat gebeurde gelijk.
Ze zagen me niet.
Op de een of andere manier wist ik mezelf dus echt onzichtbaar te maken.
Daar was ik aangenaam verrast door.
Terwijl ik dit nu opschrijf schiet me de gedachte te binnen dat ik al onzichtbaar was omdat ik in een andere dimensie daar was.
Bijvoorbeeld: de derde en vierde dimensie horen bij elkaar. De derde dimensie is degene die wij mensen als de realiteit zien, de vierde dimensie, ons droom domein, noemen de meesten van ons mensen bedrog.
Maar niets is minder waar.
De vierde dimensie is zeker een realiteit. Het zijn juist de dromen die ons enorm kunnen helpen.
Ik weet dat dat in mijn geval al heel lang zo werkt.
Soms droom ik heel vaak erg bewust en onthou ik ze gemakkelijk.
Maar het komt zeker ook veel voor dat ik me bewust ben dat ik gedroomd heb en me er niets meer van kan herinneren.
Dat vind ik vaak erg vervelend omdat ik me er dan van bewust ben dat ik een hele mooie ervaring gehad heb en me niet meer voor de geest kan halen wat het was.
Dan resten de mooie indrukken.
Daar moet ik het dan mee doen.
Soms echt wel jammer.
Ook dit tweede document vond ik vrij snel. Het leek wel of ik wist waar ik het vinden zou.
Er stonden in alle ruimten mooie grote houten kasten.
Zoals ik ze zie zou het heel goed het archief van een oudheidkundig museum kunnen zijn.
Maar het doet me nu ook heel sterk denken aan de Akasha kronieken zoals ik ze zie en al vaker bezocht heb.
Daar moet ik dus naar toe.
Dat ga ik dan ook doen.
Na het vinden van dit tweede document, dat ook duidelijk leesbaar was, maar wat ik me nu dus niet meer herinner, bevond ik me opeens op een rechte steile trap omhoog.
Het was een lange rechte trap omhoog.
Links zat een traplift en de wanden en het plafond waren kraakhelder wit.
Puur en schoon.
Smetteloos.
Ik had zoiets nog nooit gezien.
Wel deed deze trap me denken aan de vele nachtmerries die ik als kind en later in mijn pubertijd veel heb gehad.
Dan liep ik een trap op en werd ik van achteren bij mijn enkels gegrepen om me tegen te houden.
Dat lukte dan steeds net niet, maar ik werd dan heel zwaar en kon me bijna niet meer bewegen om uit de klauwen van mijn ‘tegenhouder’ te blijven.
Nu begrijp ik dat het toen nog niet de bedoeling was om snel naar boven te gaan.
Ik moest hier beneden nog het een en ander doen.
Deze lange steile rechte trap staat voor mij ook symbool voor het verhogen van het trillingsgetal.
Hoe hoger je op de trap komt, des te hoger is je trillingsgetal.
Ben je eenmaal bovenaan die trap gekomen, dan ben je weer een stukje dichter bij Huis.
Ik ging op bezoek bij iemand die ik niet bewust ken.
Een oude vrouw die op geen enkele wijze in dit leven via familie of aangetrouwde familie aan en met mij verbonden is.
Geen idee wie het is/was.
Ze was klein en gedrongen en heel hartelijk en vriendelijk.
Er was nog een vrouw aanwezig en die was daar om de oudere vrouw te helpen.
Als vrijwilligster.
Ze was er gewoon en zette thee en zo.
Het bleek de bovenste etage van de panden beneden te zijn.
Dit lijkt vreemd, omdat de panden beneden overwegend uit houten kasten en archieven vol documenten en boeken bestonden.
Licht van houtkleur.
Helder en op geen enkele manier bedompt en donker.
Er kleefde dus geen greintje aardse driedimensionale negativiteit aan deze panden en hun ruimtes.
Omdat alles met elkaar verbonden is, hoorde het volgens mij en in mijn beleving gewoon bij de eerdere archieven.
Het waren prachtige gebouwde en misschien zelfs wel verbouwde zolderkamers.
In principe hoog genoeg.
Overal boeken en daar hou ik van.
Ik heb altijd heel veel, vaak en graag gelezen.
We gingen naar een kamer links.
Daar zat de oudere mevrouw naar een groot televisiescherm te kijken.
Het viel me op dat het een moderne flatscreen was.
En eigenlijk veel te groot voor de kamer.
Tegelijkertijd merkte ik dat ik zelf ook veel te groot voor die kamer was.
Uiteindelijk stond ik met gebogen hoofd en de schouders strak tegen het plafond naar de televisie te kijken en te luisteren.
Gelijk toen ik de kamer binnenkwam hoorde en zag ik Simon Carmiggelt, de reeds jaren overleden beroemde Nederlandse schrijver een liedje zingen.
Ik vond het vreemd dat juist Carmiggelt een lied op TV zong en nog met mooie stem ook.
Bij leven was hij een gevierd schrijver van en vooral bekend door zijn dagelijkse ‘Kronkels’ in Het Parool.
Hij zong een mij welbekende tekst.
Een lied van Louis Davids of Koos Speenhoff.
De eerlijkheid gebied mij te bekennen dat ik nu niet meer weet van wie die tekst is, want ik weet niet meer welk lied hij zong.
Ik weet alleen dat ik aangenaam verrast was door zijn mooie warme zangstem die luid door de kamer schalde.
Ook is het mij niet bekend of Carmiggelt in het hier en nu goed en met mooie stem kon zingen.
Ik was dus ineens veel te groot voor die toch ruime en hoge bovenetage.
Daar stond ik dan verbaasd te zijn over de situatie waar ik me in bevond.
Zo stond ik dus een tijdje in die kamer naar de tv te kijken en te luisteren en opeens zag ik mezelf van buitenaf met mijn hoofd uit het dak stekend.
Dat was dus best wel even een vreemde gewaarwording.
Toch was ik niet echt verbaasd.
Het klopte wel.
Binnen was ineens te klein, dus moest ik wel naar buiten.
Als een vogel die zijn weg uit het ei vindt.
Een raar gezicht.
Een groot hoofd uit een toch hoog en groot huis.
De overkoepelende gedachte was: “Ik hoor hier niet meer thuis.”
Het is misschien naar en raar om te lezen, en ik bedoel het absoluut niet arrogant of vervelend, maar mijn gedachte was: “Ik ben te groot voor deze wereld geworden. Ik pas hier gewoon niet meer in.”
Het klinkt misschien beter in de volgende woorden: “Ik hoor hier niet meer bij. Dit is mijn wereld niet meer. Ik ben er uit gegroeid.”
Ik ben letterlijk uit mijn aardse kleren gegroeid.
Het is maar hoe je het bekijkt.
En zo voelt het ook al langer.
En ik ben absoluut de enige niet.
De laatste tijd ben ik meer mensen tegengekomen die zich op deze wereld in de derde dimensie gewoon niet meer thuisvoelen.
Deze droom liet het mij zeer aanschouwelijk zien.
Tot zover de droom met erdoorheen geweefd mijn eigen uitleg.
De korte versie is: “Ik mag/moet hier nog wel wat doen en daar werk ik aan.”
Geloof maar dat ik achter die documenten aan ga.
Middels deze droom weet ik weer wat meer en kan ik verder.
Jezus heeft mij dus middels een mooie droom inderdaad de weg gewezen.
Mooi hè.
Dat doet ie gewoon.
Tot zover deze illusie over het leven hier op aarde.
Hartelijke groet,
Dirk
Abonneren op:
Posts (Atom)